NASZE IMPREZY I Setka Komandosa - relacja Marcina | Sieradz biega
Strona główna
Regionalny Weekend Sportu
Aktualności
Najbliższe starty
Nasze wyniki
Stowarzyszenie
Galerie
Sylwetki zawodników
Porady biegowe
Trenuj z nami
Kalendarz biegów
Ultrabieganie
Triathlon
Odżywianie
Trening
Kontakt
NASZE IMPREZY

PARTNERZY
CZŁONKOWIE
WSPIERAJĄCY
PATRON MEDIALNY






Aktualności


I Setka Komandosa - relacja Marcina
21 marca 2017 r.
I Setka Komandosa to bieg na ultra dystansie w nietypowej formule. Pierwsze 10 km biegu zawodnicy przemieszczają się w pełnym umundurowaniu z plecakiem 10 kg, kolejne 30 km tylko w pełnym umundurowaniu a ostatnie 60 km w stroju dowolnym. Bieg odbywa się na pętli 20-to kilometrowej.
Do Lublińca przyjechałem w piątek wieczorem, trochę błądziłem zanim znalazłem ośrodek Silesiana w Kokotku ale udało się. Biuro zawodów jak i przepak był zorganizowany w hali sportowej. Przed halą był punkt pomiarowy. Odebrałem pakiet startowy i zacząłem szukać swojego boksu z numerem 52. Boksy, to wyznaczone na parkiecie miejsca dla każdego zawodnika ok metra kwadratowego dla każdego. Ciekawy pomysł z którym się jeszcze nie spotkałem. Zacząłem znosić swoje rzeczy z samochodu i powoli szykować się do startu. Z głośników padła komenda do ważenia plecaków, mój ważył 11 kg a więc kilogram w gratisie. No cóż, pośpiech w przygotowaniach. Do tego doszły jeszcze dwa bidony 0,7 L na pierwszą pętlę. Zostało jeszcze kilkanaście minut do startu, słowo od Dowódcy JWK i organizatorów biegu i rozeszliśmy się przed halę . Wspólne odliczanie od dziesięciu i pierwsze myśli, dam radę ? Wszystko mam dograne logistycznie ? Czy nie popełniłem jakiegoś błędu ? No cóż, za późno już na zmiany...
Pierwsze 10 km planowałem przejść szybkim marszem w tempie ok 7:30-8:00 min/km ale jak to zrobić jak wszyscy biegną . Pierwsze założenie legło w gruzach, pobiegłem. Balem się że to się później zemści ale jak to zawsze bywa, stwierdziłem że jakoś tam będzie. Tempo ok 6 min/km i tak dotarłem do 10-go km gdzie stał samochód i ekipa odbierająca plecaki. Wyjąłem jeden bidon i pobiegłem dalej. Pierwsze kilkaset metrów było dziwnym i śmiesznym przeżyciem. Rzucało ciałem na boki i nie mogłem złapać równowagi, czułem się jak na statku. Do hali kończąc pierwsze kółko dotarłem po 1 h i 57 min, wziąłem z boksu przygotowaną kamizelkę biegową z żelami i piciem i wyszedłem na drugie kółko. Pogoda dopisywała, lekko mżyło ale było znośnie. Na ok 30-tym kilometrze dogonił i zrównał się ze mną zawodnik, patrzę, na ramieniu plakietka 16 batalionu powietrzno-desantowego z Krakowa. Służyłem w tej jednostce przez ok 2 lata i mnie natknęło żeby zagadać, zapytać o znajomych. Zamieniliśmy kilka słów i tak już zostało przez kolejne ... 70 km. Okazało się że Krzysiek pierwszy raz biegnie 100 km ale za to ma doświadczenie w biegach ekstremalnych organizowanych m.in. przez WKB Meta a więc Maraton Komandosa , Bieg o Nóż Komandosa czy Bieg Katorżnika. Drugie kółko zakończyliśmy po 2 godz i 1 minucie. Tu mieliśmy zaplanowany dłuższy postój. Większość uczestników biegu przebierała się w stroje sportowe i trochę to trwało, nie sprawdzałem dokładnie ale kilkanaście minut na pewno. Już na sportowo wybiegliśmy na trzecie kółko. Lżej. O wiele lżej. Takie było pierwsze wrażenie. Gdzież tam w głowie kołatała się myśl że jeszcze 60 km, że bieg dopiero się rozkręca a silna głowa i wybiegane treningowo kilometry zaprocentują na ostatnim kółku.
Trasa była łatwa, technicznie wręcz prosta. Ok 2-3 km to asfalt i bieg przez wioski, pozostała część to las i tu było różnie. W jednym miejscu był kopny piach i tu się zwalniało ale w większości to ubite leśne dukty, szuter i troszkę kamieni. Była dobrze oznakowana. Taśmy, tabliczki z kierunkiem ruchu i lampki rowerowe z czerwonym migającym światłem nie dały się zgubić.
Do hali kończąc trzecie kółko wbiegliśmy po 2 godz i 33 min, trochę dłużej niż wcześniejsze ale w ten czas wliczone było przebieranie się po drugim kółku i kolejne kółko "lapowałem" przed wbiegnięciem na halę.
Wybiegając na czwarte kółko znaliśmy juz orientacyjnie wyniki. Wiedzieliśmy kto jest przed nami i kto na goni. Teraz rozpoczynała sie walka. Musieliśmy dobrze to rozegrać taktycznie. Przez cały bieg regularne picie i jedzenie procentowało. Piłem co 20 minut a jadłem co 50, stale kontrolowałem tempo a może i nie. To Krzysiek, on pilnował czasu. Wiadomym było że nie da się przebiec stu kilometrów bez marszu i tym samym tak odpoczywaliśmy. Dwa kilometry biegu w tempie ok 5:30-6:00 min/km i kilometr szybkiego marszu i tak kilka razy. Czwarte kółko zakończyliśmy po 2 godz i 29 min.
Ostatnie dwadzieścia kilometrów zapowiadało się dobrze. Chcieliśmy tylko ukończyć a tu z obliczeń wychodziło że uda nam się ukończyć na 5 i 6 miejscu ! Szok i niedowierzanie stawało się coraz bardziej realne. Krzysiek "chomik" mówi do mnie leć, masz więcej siły. Czekałem. Bałem się że każde dociśnięcie może skończyć się kryzysem. Na ok 1,5 km przed metą odłączyłem się i podążałem już sam. Tempo ok 4:30 ! Nie wiedziałem że mam jeszcze takie pokłady siły i energii. Wbiegłem na metę po 11 godz i 19 minutach ! Nie spodziewałem się takiego wyniku. Gdzieś mi przemknęło przed startem ukończyć przed dwunastoma godzinami ale bardziej realne było ok 13-14 godz. Ostatnia pętla wyszła 2 godz i 17 min, niemalże cały czas biegliśmy. Na mecie dostałem bluzę "finiszera" i zaczekałem na "chomika", pogratulowaliśmy sobie biegu i udaliśmy się na odpoczynek.
Dekoracja odbyła się na hali po zakończeniu zawodów. Medale wręczał każdemu zawodnikowi D-ca Jednostki Wojskowej Komandosów. Za rok tu wrócę...
Marcin
» profil